دل نوشته...

حرف ها را دانه دانه کنار هم می چینم...

نام زیبای تو می شوند.

سرم را آرام کج می کنم و بر دستانم تکیه می زنم و چشم هایم را می بندم...

خوبی های تو در ذهنم مجسم می شوند.

چشم می گشایم ...

زیبایی هایت چشمانم را نوازش می کند.

گوش می سپارم...

آوای دلنشینت روح می نوازد و جانم را آرام می کند.

تو چقدر به من نزدیکی خداوندا!

و من چقدر حقیر و ناچیزم که این نزدیکی را هرگز درک نمی کنم...

س.ص

/ 2 نظر / 13 بازدید
علیرضا

سلام .ممنون که به وبلاگم سرزدید و نظر دادید.راستی با اسم اسپورت لینکم کنید.

پریسا

واقعا اگر هممون بدونیم که خودش هوامونو داره دیگه هیچ غمی وجود نداره[قلب]